Tuesday, February 20, 2018

FEEL: godmiljaar nonden djuu!

Ik weet ni of het het goeie is 
(om te schrijven)

maar ik heb weer van da. super moeilijk om bij mijn eigen zelf te zijn omdat er tal van emoties voorzitten. ja ik groei. je ik evolueer & ja ik sta te stampvoeten. ik ben te ver gegaan in mijn engagement vandaag met peter. ik heb het gevoeld & genegeerd. ai ai
dat komt er van hé

stom dom enzo meer!
enfin, nu vind ik het weer super moeilijk om op mezelf te zijn
ik wil naar hem uitreiken
wil zijn gezicht zien
z'n ogen
blik
ik wil hem ni loslaten dedoeme

ik ben boos!
ja boos
waarom doe ik dees eigenlijk
levert het me wat op?
naast de pijn dan?

ja ik heb verbinding gevoeld met mezelf
pff die is terug van de baan
ik weet écht ni of uitreiken nog een goei idee gaat zijn
dees wil ik ni meer, de djuu!

dan maar ni
meer

dan maar alleen
met mijn eigen pijn
dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben!

DE DOEMME!!

FEEL: ik wil schrijven, woorden geven aan..

Mon coeur.. zo toepasselijk dat ik deze aan klikte zojuist
Ik zit hier.. voor mijn scherm, de dag is voorbij gegaan, uren na elkaar. Eerst kon ik al ni uit bed geraken. Mijn nacht was onrustig, mijn lijf ook. En dan een al dan niet contact met Peter. Een uitreiking van zijn kant & een twijfelen van mijn kant. Was ik eraan toe om te verbinden om daarna weer in stilte te gaan? Om de pijn te ervaren om terug op mezelf geworpen te worden?

En ik ben het aangegaan "ja" heb ik gezegd & we hebben elkaar verkend. We hebben gelachen & gehuild. Ik heb vragen gesteld & antwoorden gekregen. Ik heb spanning gevoeld & pijn, scherpe pijn. Angsten die aangeraakt werden.

En bovenal heb ik gemerkt dat mijn intentie & wens nog geen match zijn met de realiteit. Ik voel af en toe wel dat ik "space" wil houden voor zijn ervaringen, gedachten & verlangens. En tegelijk merk ik die scherpe pijn op, jaloezie & alles wat daarbij komt kijken.. Ik neem waar hoe ik reageer, hoe ik houvast wil hebben. En ik mag zijn met wat er is. En nee, ik kan ni terug naar voordien, nog ni. De intentie, het verlangen om oprecht "alles" openlijk te delen, is er wel. En tegelijk als er iets passeert.. een woord of een zin ergens.. komen er al aannames in me op. Man.. ik heb nog wat te leren in vertrouwen. In zijn met wat er is. In inzien dat ik er sterker uitkom als ik alles durf toe te laten..



"Pff.. ik heb weer een portie pijn waar ik op kan teren".. zei ik hem nog. En ik wil mezelf de kans geven écht waar om het weer eens anders te doen. Anders dan mijn mechanisme.. "Ja, het voelt scherp aan hé, ja amai sèg heftig spul! Geef me eens iets sterkers dat ik het ni hoef te voelen. Ja jakkes! Bèèèè brrrr bèèèèè bah! Aahhhhhh grrrrr pfffff dûh!! Mm.. diepe zucht!"

Wat nu? Wat fucking nu??
"Ga iets leuks doen voor jezelf meiske.. een warm bad ja of net een koude douche om weer in actie te komen? Het is al donker dus buiten gaan zit er ni echt in. "Godverdomme sèg! Ik baal ervan dat ik ni écht eerder het gesprek heb stopgezet! Ik had eerder nog de neiging om lekker efkes te wandelen. En ik heb mijn eigen de das omgedaan.. omdat ik het contact ni wilde verbreken. Hm.. "Wat doe ik mezelf toch aan sèg! De djuuuuuuuu!!! Voel ik die pijn ook nog eens!'

In een impuls stuurde ik hem een sms na ons gesprek. Voelde fijn aan. Krijg net een antwoord. Ok.. en hoppa ineens die gesloten deur weer. En nu.. weer op mezelf zijn. Koude douche.. geen fijn gevoel & ik doe het mezelf aan. KUT!

Dan maar een koude douche, weet ik tenminste waar die vandaan komt!
Merk alweer een vluchtbeweging in me op.. ik wil weglopen voor deze gevoelens van ongemak!


FEEL: So much Magnificence

Der gebeurt zoveel in mijn lijf & energie. 
Dat ik opnieuw een neiging heb om me terug te trekken. Om het allemaal te voelen & doorvoelen & doorleven & blijven herhalen dat het allemaal deel uitmaakt van mijn proces. Om aanwezig te blijven, bij mezelf. Mijn eigen seksuele stroom te omarmen, te voelen & te voeden.

En opmerkelijk hoe ineens mannen, bekende & onbekende uitreiken. Mij interessant vinden, een relatie met mij willen aangaan. En ik.. ik sta er wat bij te kijken. How the fuck is that possible!?

Zo ineens omdat ik ja zeg tegen mijn complete zelf. Omdat ik ja zeg tegen wat er is. Dat ik me gade sla & bewust ben van alles wat er passeert. Aan spanning, pijn, onzekerheid, genieten, verschieten, rust & elke keer meer ervaren hoe fijn het is "to hold space" voor mijn eigen(heid).

En ook al heb ik sterk de neiging om me terug te trekken, in bed onder de dekens te blijven, mij te  verschuilen.. toch voel ik de zachte wenk om juist het anders te doen.

Ik besef & verlang eigenlijk (in de verte) naar een openheid - open communiceren wat er speelt. Naar Peter toe. Ik blijf kijken naar Brittany & Conor omdat hun manier van zijn & praten zo liefdevol is. Met aandacht voor de ander. Oprecht. Ik wil Liefde aanwezig laten zijn, mm.. een glimlach verschijnt op mijn gezicht.

Ik mag mezelf dat duwtje in de rug geven, zoals een moederdier haar kleintje overeind helpt. Dat liefdevolle knikje.. "ja toe maar..".






Monday, February 19, 2018

FEEL: beladen met zware gevoelens

Vandaag wat een dag tot nu toe!
Ik ben gaan snoeien in den hof van een vriendin. Eerst lang gebabbeld over alles wat me bezighoudt & haar. Fijn & openhartig. Ik heb haar graag! En daarna heb ik Hortentia's terug gesnoeid tot de grond. En onderwijl speelde altijd hetzelfde liedje door mijn hoofd van Nick Cave "Into my arms". Kwam der zot van.. vroeg dan ook om hulp & rust. Ik voelde de zwaarte toenemen in mijn hart. En ik wilde het van me afzetten.. zoals ik gisteren zo kon switchen tussen mijn aandacht bij Peter & mijzelf.

Enfin.. kwam ik net thuis en ik voelde de impuls om me effe te leggen.. om effe dichtbij mijn eigen te komen. Om mijn zwaar hart te voelen & te koesteren. Om mezelf te strelen, door mijn haren te gaan & mezelf vast te houden. Om mijn eigen warmte te voelen.. Want ik had sterk de neiging om naar Peter uit te reiken om mij door hem te laten koesteren.. En ik snap heel goe dat dit het geval nu ni is. Hoe pijnlijk ook.

Ik schreef er net over in mijn dagboek & eindigde met de zin:

"Ik mag genoeg zijn."

En hoppa! Daar zit de clue.
IK mag genoeg zijn. OM bij te zijn. Om niet te verlaten voor een ander. Ik hoef mezelf niet te verlaten om Peter, om rust te vinden. Ik mag genoeg zijn om bij te blijven.




En amai wat kom ik allemaal tegen sèg! In mijn space kom ik in aanraking met mannelijke aandacht. Zomaar van overal & nergens komen ze in mijn space, sinds ik mij op het verkennend pad begeef om mijn eigen seksuele stroom te erkennen. Ik ben der effe ni goe van!!

Spanning jong, spanning! Mijn hart man man.. Angst.. hakken in het zand.. 
Effe ademen.. Ik doe effe niks.. buiten dan mijn impuls om hier woorden aan te geven. Om mijn gedachten helder te krijgen. Om terug op de grond te komen, te aarden. Mezelf weer te voelen & alles wat het in gang zet! Mm.. zucht.. adem adem adem..

En ik ben me bewust van de helende kracht die uitgaat van alles wat op mijn pad komt. Van de mannen die om mijn aandacht vragen. En ik.. ik mag erin blijven staan. En voelen wat het met me doet. Ik mag zelf voelen wat ok voelt & wat niet. Waar ik in meega & waar ni. Wat fijn voelt & wat niet.. En bovenal mag ik mezelf blijven voelen!

Wow!Pff..
Ik ben veilig. Bij mezelf. Ik hou mezelf in de gaten.. wow wat een rollercoaster sèg!


Sunday, February 18, 2018

FEEL: feeling a bit overwhelmed



Mm.. ik keek nog naar video's van Brittany & Conor & las enige verhalen van mensen over open relaties. En over jaloezie & over hun openlijk verlangen om zich te verbinden met anderen op wie ze verliefd zijn of een crush hebben. En ik merk dat mijn vat overloopt.. ik voel een spanning in mijn keel. Too much to handle deze keer.

Zo dicht zit ik op de grens van pijn & overload

En ik glimlach naar mezelf: "Meiske.. kijk eens wat voor stappen je zet. Je proeft, je legt het terzijde, je voelt en das helemaal ok. Laten we ni overhaast handelen. Verkenner dat ben jij. Je doet het goed zenne. He-le-maal ok!"

En nu ben ik blij dat ik alleen ben, op zo'n moment. Hoef ik efkes niks. Anders met Peter zou ik me terugtrekken & mijn pijn op die manier ervaren. Nu hoef ik effe niks uit te leggen. Kan ik ermee zijn op mezelf. Das dan weer het voordeel van deze situatie. Alhoewel het ook anders kan, ik herinner me een moment waarop het te veel werd voor mij & ik vroeg of we onze aandacht op onszelf konden houden. En daar zijn we toen liefdevol in geslaagd! Om trots op te zijn eigenlijk.

Ik hou van de spontane geweldloze manier van praten van Brittany & Conor. Weloverwogen om hun gevoelens uit te drukken. Naar zichzelf & elkander. Daar kan ik nog van leren. Ik hoorde vandaag Fia praten over zelfzorg.. dat ze bij zichzelf waarnam dat ze saboterende gedachten had & negatieve zelfpraat. En het viel me op hoe zij een afstand creëerde in het benoemen ervan. Ik daarentegen sprak de laatste tijd zo vanuit mijn pijn, alsof ik het zelf was. En zij praten dus vanuit een observator positie.

“I practicing having compassion for my body & for my self. 
I’ve been catching sabotaging thoughts & negative self talk. 
And learning to LOVE the part that needs extra care & nurturing in giving myself that. .. 
Just holding myself, holding the heart. All the parts.“ 
-Fia Forsström


En in de overload energie trok in onderstaande kaart:
Ik haal eruit dat de manier waarop ik mezelf toesta mijn stroom te volgen in lijn is met mijn Hoger Bewustzijn. Pff.. effe rust pakken. Het ijs is dun.. ik mag oppassen. En kleine babysteps nemen. En dan in al mijn eigen wijsheid & rust, zelfzorg voelen wat beter voelt. En mijn eigen stroom blijven voeden & mijn eigen grenzen aftasten & beschermen. Overloads zorgen voor meer verwijdering & hersteltijd.

De weg van de ziel orakel
Cheryl Lee Harnish

Dus wat voelt beter? Waar heb ik nu zin in?